e-learning+1.0+tot+3.0

**E-learning** E-learning wordt geassocieerd met leeractiviteiten waarbij je interactief gebruik maakt van een computer die verbonden is met een computernetwerk. Een andere definitie van e-learning (in brede zin) is: elke leervorm die gebruik maakt van een computernetwerk voor distributie, communicatie over en weer en facilitering. E-learning begint net zoals de woorden e-mail, e-zine, e-business en e-commerce met een 'e'. Deze e duidt op een elektronische component: in dit geval duidt de 'e' op het gebruik van de elektronische snelweg (internet) en de bijbehorende technologie. Een eenduidige definitie van e-learning is niet te geven, aangezien de opvattingen over e-learning verschillend zijn. Wel wordt e-learning vaak gezien als een goed middel om distance learning (of afstandsonderwijs) mogelijk te maken. Dit komt door de eigenschappen van e-learning: het maakt plaats- en tijdonafhankelijk onderwijs mogelijk. E-learning richt zich op: [] E-learning is mogelijk sinds circa 1995. Daarvoor was de bandbreedte vaak nog te beperkt. In de beginperiode had de cd-rom nog meer opslagcapaciteit en werd e-learning vooral vormgegeven door middel van een cd-rom. Het nadeel van de cd-rom is dat de kennis erop snel veroudert en lastig te onderhouden is. Vanaf 2004 is de bandbreedte zodanig toegenomen dat er bijna onbeperkte mogelijkheden zijn voor e-learning. Een beperking is (en zal voorlopig blijven) de kosten voor de ontwikkeling van de e-learning. Een effectieve en efficiente leeromgeving ontstaat pas bij 15.000 deelnemers in het systeem. Dit is dan wel een systeem met mogelijkheden voor content, contactmogelijkheden en managementopties. []
 * Het leerproces zelf, zowel individueel als in groepsverband;
 * Het ontwikkelen en beheersen van leermateriaal en leerprocessen;
 * Het organiseren van leeractiviteiten.

**E-learning 2.0** E-learning 2.0 is de verzamelnaam voor vormen van e-learning waarbij de lerende zelf meer ‘in control’ is. De lerende speelt zelf een actieve rol bij het leren (produceert ook leerstof), leert samen met anderen en bepaald ook mede wat en hoe er geleerd wordt. De belangrijkste reden dat ‘e-learning 2.0′ aan populariteit wint, heeft te maken met veranderende opvattingen over leren. Leren wordt steeds vaker gezien als een sociaal proces. De vraagstukken waar menig organisatie mee te maken heeft vereisen dat medewerkers van verschillende disciplines met elkaar samenwerken, en samen oplossingen bedenken en doorvoeren. Web 2.0-technologieën maken dit samen werken en samen leren mogelijk. Mede dankzij de opkomst van web 2.0 is er ook steeds meer aandacht voor leren binnen virtuele netwerken, met de wisdom of crowdvermoedelijk als meest extreme vorm. Binnen bedrijven wordt web 2.0 echter nog steeds op relatief geringe schaal gebruikt (dus ook voor leerdoeleinden). Maar de trend is onmiskenbaar aanwezig. (blog Wilfred; [] ) Sinds ongeveer anderhalf jaar lees je in (online) publicaties over **e-learning 2.0** (bijna 92 duizend hits bij Google). Hiermee wordt gedoeld op vormen van e-learning waarbij de lerende meer zeggenschap heeft over het eigen leerproces. Dit wordt mogelijk gemaakt dankzij social software. Dit is software die het ontstaan en onderhouden van sociale structuren in online gemeenschappen faciliteert. Bekende voorbeelden zijn weblogs en podcasts. Deze toepassingen bestaan al langer en zijn op dit moment zeer populair. Opleiders onderzoeken hoe social software ten behoeve van leerprocessen kan worden ingezet en experimenteren er mee. Tools zoals weblogs zijn dan eigendom van de lerende, en de lerende gebruikt deze tools onder meer voor reflectie en interactie. En het werkt in veel gevallen ook nog eens, zo blijkt uit de eerste praktijkervaringen. []

[] eLearning 2.0 is about using Web 2.0 tools in teaching. It often implies a great deal of effort on the part of the teacher to set up blogs, wikis, and so on as well as setting up the networks that their students will use to communicate with others. ELearning 3.0 will happen when learners take on much more of the responsibility for setting up their own blogs, wikis, and podcasts and for creating and nurturing their own networks. This implies a seismic shift in the role of the teacher to that of facilitator and that learners’ responsibility for their own learning becomes more than a slogan. Perhaps eLearning 3.0 will happen when we drop the "e" altogether because ICT will have become as integrated into education as, for example, electricity is today. Bij e-learning 3.0 gaan we vooral aan de slag met virtuele werelden. Collega columnist Erik Huisman heeft in **zijn meest recente column** bijvoorbeeld over sensomotorische e-trainingen geschreven. Ik zie als voorbeeld van deze ontwikkeling de driedimensionele wereld Second Life. Je ziet op dit moment **onderwijsorganisaties als Harvard en e-learningbedrijf Thomson Netg** experimenteren binnen Second Life (dat sinds kort open source software is). Laatst genoemde organisatie -inmiddels overgenomen door Skillsoft- heeft in Second Life **een leeromgeving gecreëerd** waarin je naast traditionele cursussen, ook op een meer informele manier kunt leren door bijvoorbeeld podcasts te beluisteren. []
 * E-learning 3.0**

**Overall view**  The key here starts with the next generation of the web, the semantic Web. What this is about, to me, is the use of tags and meta-data to start adding meaning to the information out there. To date, we’ve separated form from content, but the machine can’t operate on the data independently. If we had semantics, meaning, through tags and meta-data, the system can start trolling for content. And, of course, we can start auto-tagging based upon content and generation as well as making it part of our habits (e.g. as I try to remember to categorize my blog posts). The point is, with this information, we can start connecting things. This isn’t just about search, but about pro-active and opportunistic information delivery, and moving to the distributed learning model I’ve talked about before. A second opportunity is Web 3.0’s service-oriented architectures (SOA), or rather web-oriented architectures (WOA). This is where capabilities are separated out into separate network-delivered services with API’s that anyone can tap if they have the proper codes (and authority). What this does is let you build applications in a light-weight way, cobbling together the capabilities you need into the services you want. What does this mean for learning? It means that you can tag learning content and make it available. Then you can have a system that looks at your learning goals, and your current activity (through a variety of context-sensitive mechanisms), and pull in a small tidbit opportunistically, or connect you with just the right person afterward. The point is to move from macro courses to micro-learns, where you might be prepped right before an important task, supported in the middle of it, and provided reflection afterwards. So your performance situations become learning situations. To do this effectively means linking the meaning of your current activity with the status of your learning goals, and putting together an effective delivery mechanism depending on your technology infrastructure, preferences, etc. The goal is to make a system that’s like having a personal mentor, but much more affordably. []